بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الل= 607; الرحمن الرحيم

بن= 575;م آفريدگار قلم،

آن= 603;ه سخن را از آسمانها فرودآورد و گرامي داشت.

دو= 587;تان عزيز، علاقمندان شعر و ادب! سلام.

ام= 610;دواريم در هر جا كه هستيد در شهر جنت نظير كاب= 604;، در بلخ حسنا، در بدخشان لع= 604; خيز، در خطه شيران باميان، در ولايت باستاني هرات، در حوالي بقعه شريف خرقه مباركه در قندهار، در ش= 607;ر سنائي – غزني- در شمال، جنو= 576; و هر قطعه از جغرافياي اد= 76; پرور افغانستان، = 08; يا در ديار هج&#= 1585;ت و آوارگي، جا= 606; تان جور، و دست حق پشت و پناه تان باشد.

اي= 606;ك صفحه شعر و ادب سايت(امي= 583; وطن) را تقديم حضورتان مي كنيم.

***

حت= 605;اً آثار كلاسيك ادبيات فارس= 10; را خوانده اي= 583; و مي دانيد كه اكثر شاعران = 608; سخن سرايان معروف بويژه آنهائيكه بيشتر به سخن گفتن در قالب مثنوي شهرت دارند، شعرهاي اكثراً نصيح= 78; آميز به فرزن= 583; و يا فرزندان خود سروده و به يادگار گذ= 575;شته اند، كه ازين دسته شاعران مي توان به چهره هايي چو= 606; مولانا عبدالرحمن جامي، سعدي شيرازي، حكي= 05; نظامي گنجوي = 608; خداوندگار بلخ مولانا جلال الدين محمد بلخي اشاره كرد.

بط= 608;ر نمونه دو بيت از يك مثنوي نسبتاً بلند = 608; نصحيت آميز نظامي را كه خطاب به فرزن= 583; چهارده ساله اش سروده است نقل مي كنيم. وي مي گويد:

اي چارده ساله قرة العين <= /span> &= nbsp; &nbs= p; بالغ نظر علوم كونين

غافل منشين نه وقت بازيست&= nbsp; &nbs= p; وقت هنر است و كار سازيست

و اما آخرين غز= 604; مولانا جلال الدين محمد بلخي كه در واپسين لحظا= 78; عمرش در بستر بيماري آنرا سروده است غزلي است كه مخاطب آن فرزند ارشد مولاناست، ظاهراً پاسي از شب گذشته بوده كه مولانا اين غزل را خطاب به فرزند عزيزش كه بر بالين پدر نشسته بود، سروده است با اين مطلع:

رو سر بنه به بالين، تنها مرا رها كن = ; ترك من خرابِ شبگرد مبتلا كن

اي= 606; سنت حسنه تا همين روزگار ما نيز ادامه دارد و امروز شاعران عزيز افغانزمين ب= 07; پيروي از بزر= 711; اسطوره هاي ادب فارسي، شعرهايي نيز خطاب به فرزندان خود سروده اند و مي سرايند. اما نه هرات امروز هرات عصر مولانا عبدالرحمن جامي است و نه بلخ و غزنه و كابل امروزه= 48; با بلخي كه در آن سراينده مثنوي بدنيا آمد، و غزنه اي كه زادگاه حكيم و عارف نامدار سناي= 10; غزنوي بود شباهت دارد.

تع= 583;اد كثيري از خوب ترين و ماندگارتري = 6; شاعران كنون= 10; افغانستان، سالهاست كه د= 585; كشورهاي دور = 608; نزديك، همسايه و غير همسايه، در غربت و جلا وطني بسر مي برند، و همين زندگي غربت، = 608; زيستن در زير سقف ديگران، نگاه شاعران امروز ما را نيز دگرگون كرده است.

شا= 593;ر امروز به فرزندانش تنها نصيحت نمي كند بلكه از دردها و رنج هاي خود نيز به او مي گويد و با جگر گوشه اش در ديار غربت و آورگي، غريبانه درد دل مي كند. در اين ميان آنهايي كه در مغرب زمين ان= 583; غريب تر، آواره تر، تنها تر و دلواپس تران= 83; و با لحن آكنده از اند= 608;ه و آتش، به فرزندان خود نصيحت مي كنن= 583; كه وطن و شهر و ولايت به آتش نشسته خود را فراموش نكنن= 83; و زبان مادري خود را از ياد نبرند و سخن ها و گفتگوها= 610; غريبانه ديگ= 85;.

در اينجا دو نمونه ازين شعرها را از دو شاعر معرو= 601; و نام آور اين سرزمين براي تان انتخاب ك= 585;ديم.

نخ= 587;تين شعر از آقاي محمد شريف سعيدي است كه در همين سالهاي اخير به ديار فرنگ مهاجرت كرده است.

هيچ كس نيست

محمد شريف سعيدي=

به دختر عزيزم هداجا= 06; كه دري پدري و فارسي مادري را در سرزمين سوم گم خواهد كرد.

به جهان ج&#= 1586; تو مرا مايه خرسندي نيست &= nbsp; &= nbsp; كه در آن غير توام صبحي و لبخندي نيست

خنده هاي= 578; شكر و حرف زدن هايت شير = &nb= sp; جز لب كوچك تو در دو جهان قندي نيست

تو گل تازه روئيده به يك زنداني &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; ك&= #1607; به دور تو به جز گرمه خرسندي نيست

يك گل تازه و صد داس بزرگ است اينجا &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; اين ستمباره زمين، لائق لبخندي نيست

اين ستمب= 575;ره زميني كه پدر ديد و شنيد &= nbsp; &nbs= p; = 3;ار هر كس كه بود، كار خداوندي نيست

كيستي؟ اهل كجايي؟ چ= 607; زباني داري| &= nbsp; &nbs= p; ž= 6;ير اين تيره افق با تو همانند= 610; نيست

وطنت سوخته ابري است سر كوه سياه &n= bsp; = ; &n= bsp; بلخ و غزنين و هري، كابل و هلمندي نيست

وطنت غار فلاطون شده، در آتش آن = &nb= sp; = 08; هم و ديوار و شبح هست و خردمند= 610; نيست

پدرت بست= 607; به زنجير خيال است و جنون &= nbsp; &nbs= p; مث= 604; او در دوجهان= 548; هيچ كسي بندي نيست

شوكران ريخته غربت به دهانش، سخنش &= nbsp; فارسي نيست، دري نيست، سمرقندي نيس= 78;

مادرت لهجۀ آلودۀ تهران دارد &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; &nbs= p; از دري در دهنش واژه گكِ چند= 610; نيست

دهن كوچك تو گنج دري مي شد حيف &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; كه دگر گنج و تو را روزن پيوندي نيست

مرغ دريايي من، شهر سليمان گ= 605; شد = ; &n= bsp; = ; يونس و ماهي او نيز در اين دندي نيست

پدر و مادر و فرزند همه گم شده ايم &nbs= p; &= nbsp; هيچ كس نيست پدر، مادر و فرزند= 610; نيست

25/4/81

و اما دومين شع= 585; با عنوان(گل سرخ غربت) سروده استاد محمد كاظم كاظمي شاعر، نويسنده و پژوهشگر معاصر افغانستان است كه در عالم هجرت در جمهوري اسلامي ايرا= 06; مشق شعر كرده و اكنون يكتن از نام آوران عرصه شعر فارسي در سه ك&#= 1588;ور ايران، افغانستان و تاجيكستان است و اين هم سروده آقاي كاظمي خطاب ب= 607; فرزندش "ساره"

(گل سرخ غربت)

محمد كاظم كاظمي براي فرزندم "ساره"

يك آواره شد در جهان بيشتر &= nbsp; &nbs= p; و دستي بسوي دهان بيشتر=

بپ= 585; اي پرستوي بي آشيان &n= bsp; = 576;ه اين وسعت بي كران بيشتر=

كه شايد خدا با تو ما را دهد &= nbsp; &nbs= p; از اين پس، كمي آسمان بيشتر

بس= 575;زند خورشيد و باران مگر &= nbsp; &nbs= p; براي تو رنگين كما= 606; بيشتر

بخ= 606;د اي گل سرخ غربت، بخند &= nbsp; &#= 1576;ه صد رنگي اين جهان بيشتر=

كه شايد به پژوا= 603; آن، سوي ما &= nbsp; &#= 1576;خندد زمين و زمان بيشتر

21/9/1378

در قبيله شاعرا= 06; جوان اين سرزمين، بلندترين بي= 85;ق ها از آن سيد رضا محمدي اس= 578; كه طبعي دارد &#= 1662;ر از گذاره هاي آتش سيال، خروشنده و بي باك، و در عين حال، كلماتش گوئي گلچيني از بهترني غزلهاي حافظ است، با بهار= 610; ترين رنگ ها و آواها . . .

سي= 583; رپا محمدي همچون محمد كاظم كاظمي، در عنفوان جوان= 10; به اوج رسيده است و يكي از ق&= #1604;ه هاي پر افتخا= 585; شعر دري است. او روح نا آرام و بيقرا= 585; دارد و مانند مولانا لبري= 86; از هيجان و مكاشفه است و به قامت بلند شعر شباهت دراد (بازي با عزرائيل) مجموعه شعره= 75; و سروده هاي اين شاعر است در وزن ها و قالب هاي مختلف./ خواندن هر يك از اين قطعات انسان را به وجد مي آورد، و مشكل پسند ترين نقادان شعر را نيز ارضاء مي كند.

(نف&#= 1585;ين) يكي از غزل هاي اين مجموعه است ك= 607; تقديم حضورت= 75;ن مي كنيم.

(نفرين)

سيد رضا محمدي

نف= 585;ين به زندگي كه تو ماهي، من آدمم &nb= sp; = نفرين به من كه پيش فراواني ات كمم

نف= 585;ين به آن كه فرق نهاده است بي= 606; ما &nbs= p; &= nbsp; تا تو بهشت پاكي= 548; تا من جهنمم

نف= 585;ين به خلقتي كه مرا عرضه كرد= 607; است &nbs= p; من كه تمام رنجم= 548; من كه فقط غمم

آه= 587;ته تر به زندگي من قدم بنه &= nbsp; &nbs= p; من گور دسته جمع= 610; گلهاي مريمم

لب هاي من دو مار له اند و لورده اند &= nbsp; &nbs= p; با بوي خون به سينه فرو مي رود دمم

اي ماه! مهرباني تو مي خورد مرا &nbs= p; = اي ماه! من سياه دلم از تو مي رمم

با= 604;ا بلند خوبي! عظماي مرحمت &= nbsp; &nbs= p; نف= 585;ين به من كه پيش فراواني ات ك= 605;

شب= 711;ير پولاديان در سال 1334 خورشيدي در ولسوالي رستاق ولايت تخار ديده به جهان كشود. وي در سال 1356 از رشته ژورنال= 10;سم دانشكده ادبيات و علو= 605; بشري دانشگا= 07; كابل ليسانس گرفت و تا سال 1= 360 در نشريه هاي ادبي در هرات و كابل به روزنامه نگا= 85;ي اشتغال داشت.

شب= 711;ير پولاديان از بنيانگزارا = 6; فعال كانون مولانا جلال الدين محمد بلخي است كه در سال 1364 خورشيدي مخف= 10;انه در كابل تاسي= 587; گرديد.

اف= 586;ون بر آن، و= 610; به عنوان شاع= 585; و نويسنده آزاديخواه د= 85; فعاليت هاي سياسي – فرهنگي افغانستان نيز سهم فعال داشته است. پاره اي از اشعار و نوشت= 607; هايش در دفاع از آزادي و مقاومت استعمار شكن مردم، در نشريات مجاه= 83;ين به چاپ رسيده است.

از= 610;ن شاعر نوگرا و نوانديش معاصر، چندي= 06; مجموعه شعر ب= 607; چاپ رسيده و مجموعه هاي ديگر نيز آماده چاپ دارد.

پو= 604;اديان در سال 1368 خورشيدي افغانستان ر= 75; ترك كرد و به آلمان مهاجر= 78; نمود كه تا فعلاً نيز در آنكشور بسر م= 610; برد.

اي= 606;ك غزلي از اين شاعر معاصر افغانستان:=

با= 594; در باغ همه سايه پاييز شده است= &nb= sp; نو&#= 1576;هاران اميدم چه غم انگيز شده اس= 578;

ار= 594;واني كه در آن، خون شقايق جاريس= 78; بر بن سرخ شفق مشع= 604;ه آويز شده است

از بهارانه مگو بيش كه آفاق خدا &= nbsp; &nbs= p; پاي&#= 1605;ال ستم لشكر چنگيز شده اس= 578;

رخ= 588; انديشه بر انگيزم از اي= 606; عرصه خون كه تماميت شب، چكمه و مهميز شده است

نغ= 605;ه اي را كه درآواي فلق م= 610; خواندم&= nbsp; &nbs= p; بس= 578;ه در خلوت آهنگ شباويز شده است

مز= 585;ع سينه من، ترب= 578; خونين گفنان &= nbsp; كز گل سرخ شهادت همه گلبيز شد= 607; است

به كدامين افق فاجعه فرياد زنم &nbs= p; &= nbsp; &nbs= p; داستان وطنم را كه غم انگيز شده اس= 578;

تا زمان زخم فجيعي زده برقلب هنر &= nbsp; دفتر شعر من از فاجعه لبريز شده است.

لطايف شاعرانه

لط= 601; الله نيشابوري شاعري كم طال= 593; بوده است. دري&#= 1606; باب قطعه اي سروده است به اين مضمون؛=

طا= 604;عي دارم آنكه از پي آب &= nbsp; گ&= #1585; روم سوي بحر، برگردد

ور به دوزخ روم پي آتش &= nbsp; &nbs= p; &= nbsp; آتش از يخ فسرده تر گردد

ور ز كوه التماس سنگ كنم= &nb= sp; = 87;نگ ناياب چون گه= 585; گردد

ور به نزد كسي روم به سؤال &= nbsp; &nbs= p; هر دو گوشش به حكم، كر گردد

اس= 576; تازي اگر سوا= 585; شوم &nbs= p; ز= 10;ر رانم روان چو خر گردد

با همه نيز شكر بايد كرد = &nb= sp; كه مبادا كزين بتر گردد

اي= 606;همه حادثات پيش آيد &nbs= p; &= nbsp; هر كه را روزگار بر گردد

***

ظه= 585; فاريابي از مداحان قزل ارسلان بود. ريش ظهير به غايت سرخ و رنگين بوده است. روزي قزل ارسلان او را گفت: براي ريش سرخ خود في البدا= ;هه چيزي بگوي كه خاتمه آن متضمن حسن طلبي باشد. ظهير علي الفور بگفت:

وا= 593;ظي بر فراز منبر گفت &nbs= p; &= nbsp; &#= 1603;ه چو پيدا شود سراي نهفت=

ري= 588; هاي سياه روز اميد &nb= sp; باشد اندر پناه ري= 588; سفيد

ري= 588; هاي سفيد را زگناه &n= bsp; = ; بخشد ايزد به ريش هاي سياه

مر= 583;كي سرخ ريش حاضر بود &nb= sp; = دست در ريش زد چو اين بشنود=

گف= 578; ما خود درين شمار نه ايم &= nbsp; د&= #1585; دو گيتي به هيچ كار نه ايم

بن= 583;ه آن سرخ ريش مظلوم است &= nbsp; كه زانعام شاه محروم است=

قز= 604; ارسلان را خو= 588; آمد و او را صله اي تمام انعام كرد.

(لطايف الطوايف)

***

شاعر كم حرف؟!

شخ= 589;ي به شاعري گفت: شعري بخوان. گفت: از متقدمان يا متأخران.

گف= 578;: از متأخران. گفت از افكار خودم بخوانم = 610;ا سايرين؟ گفت: از خودت.

گف= 578;: عربي بخوانم يا فارسي؟ گفت: فارسي.

گف= 578;: قصيده بخوان= 05; يا غزل يا رباعي يا مثنوي؟ گفت: مثنوي.

پر= 587;يد: رزمي يا بزمي= 567; گفتك بزمي.

گف= 578;: عارفانه يا عاشقانه؟ گف= 78;: عاشقانه.

گف= 578;: حقيقي باشد ي= 575; مجازي؟

بي= 670;اره مستاصل شد و گفت: براي امروز من همي= 606; مقدار كافي است.

***

شا= 607; عباس شعري ساخت و براي مضطرب نام شاعر كه پيشه اش قصابي بود خواند.

مض= 591;رب به علامت تحسين سرتكا= 06; داده مي گفت: خيلي خوب است ولي اندگي بي استخوان است = 608; ماهيچه اش ني= 586; كم است.

***

رو= 586;ي فيلسوف و نابغه اي توانا شيخ الرئيس ابوع= 04;ي سينا به مجلس ابوسعيد ابوالخير در آمد.

بر زبان ابوسعي= 83; سخن از طاعت و معصيت گذشت. شيخ الرئيس اين رباعي انشا نمود.

ما= 574;يم به عفو تو تولا كرده &= nbsp; وز طاعت و معصيت= 548; تبرا كرده=

آن= 580;ا كه به عنايت تو باشد باشد &= nbsp; نا= كرده چو كرده، كرد= 607; چون ناكرده=

اب= 608;سعيد في البداهه د= 585; جواب شيخ الر= 574;يس اين رباعي را گفت:

اي نيك نكرده و بدي ها كرده &= nbsp; &nbs= p; وآنگه به خلاص خود تمنّا كرده

بر عفو مكن تكيه كه هرگز نبود &= nbsp; &#= 1606;اكرده چو كرده، كرد= 607; چون ناكرده=

پايان