اشعار بهار= 10; و نوروزي

اشعا&= #1585; بهاري و نوروزي=

س= 593;دي

درخت = غچه برآورد و بلبلان مستن= 83;

جهان جوان شد و &#= 1610;اران به عيش بنشستند

ح= 585;يف مجلس ما خود هميشه دل مي برد

ع= 604;ي الخصوص= كه پي= 585;ايه اي بر او بستند

بساط سبزه لگد= 03;وب شد به پاي نشاط

ز بس كه عا= 605;ي و عارف به رقص برجستند

ي= 603;ي درخت گل اندž= 5; سراي خان= 607; ماست

ك= 607; سروهاي چمن پيش قامتش پستند

به سرو گفت ك= 587;ي، ميوه اي نمي = 70;ري

جواب داد كه آزادگان، تهي دستند<= /span>

حافظ<= o:p>

صب= 575; به تهنيت پير م= 610; فروش آمد

كه موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد

هو= 575; مسيح نف= 87; گشت و باد &#= 1606;افه گشاي<= /p>

در= 582;ت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تن= 608;ر لاله چنان بر فروخت باد بهار

كه غنچه غرق عرق گشت و گل بجوش آمد

به گوش هوش ن= 610;وش از من و به عشرت كوش

كه اين سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

زفكر تفرقه باز آن تاشوي مجموع

به حكم آ= 606;كه جو شد اهرمن، سروش آمد

ز مرغ صبح ندان= 605; كه سوسن آزاد

چه گوش كرد كه باده زبان خموش آم= 583;

چه جاي صحبت نامحرم است مجلس انس

سر پياله بپوشان كه خرقه پوش آمد

زخانقاه به ميخان= ;ه مي رود حافظ

م= 711;ر زمستي زهد ريا به هوش ام= 583;

= ;

(گل) شعر بهار= 10;ه

مولا&= #1606;ا جلال الد= 10;ن محمد بلخ= 10;

امرو&= #1586; روز شادي و امسال سال گل = ; نيكوست حال ما كه نكو باد حال گل

گل را مدد رسيد زگلزار روي دوست &= nbsp; تا چشم ما نب= 610;ند ديگر زوال گل

مست است چشم نرگس و خندان دهان باغ &nbs= p; &= nbsp; از كرّ و فر= 617; و رونق لطف و كمال گل

سوسن زبان گشوده و گفته به گوش سرو &nbs= p; = 5;سرار عشق بلبل و حسن خصال گل

جامه = دران = 585;سيد گل از بهر داد ما = ; ز= ;ان مي د= 85;يم جامه به ب= 608;ي وصال گل

گل آنجهاني است نگنج= 07; درين جه= 75;ن &= nbsp; &nbs= p; در عالم خيا= 04; چه گنجد خ= 610;ال گل

گل كيست؟ قاصديست ز بستان عقل و جان &nbs= p; &= nbsp; گل چيست؟ رقعه ايس= 78; ز جاه و جمال گل

گ= 610;ريم دامن گل و همراه گل = 588;ويم &= nbsp; رقصا= 06; همي = 85;ويم به اصل و نهان گل

اصل و نهال گل، عرق لطف مصطف= 75;ست &= nbsp; &#= 1586;ان صدر، بدر گرد= 583; آنجا هلال گل

زنده = كنند و با&#= 1586; پر و بال نو دهند &nb= sp; = هر چند بر كن= 610;د شما پر و بال گل

مانن&= #1583; چار مرغ خ= 604;يل از پي وف= 575; &= nbsp; &#= 1583;ر دعوت بهار ببين امتثال گل

خامو&= #1588; باش و لب م&#= 1711;شا خواجه غنچه وار= &nb= sp; مي خند زير لب تو به ز&#= 1610;ر ظلال گل

صائب = تبريزي=

از دل پرخون بلبل كي خبر دارد بهار &= nbsp; &nbs= p; هر طرف چون لاله صد خونين جگر دارد بها= 585;

از قماش پير= 07;ن، غافل ز يو= 587;ف گشته اند &= nbsp; شكوه ها ا&#= 1586; مردم كوت= 07; نظر دارد بها= 585;

خواب = آسايش كجا آيد به چشم سيمت= 06; &= nbsp; هم= چو بوي گل، عزيزي در سفر دارد بها= 585;

از براي = 605;وشگافان در رگ هر س&#= 1606;بلي &= nbsp; &nbs= p; معني = 662;يچيده چون موي كمر دارد بهار

هر زبان سبزه او ترجمان د= 10;گري است &nbs= p; &= nbsp; از خمير خاكيان، يكسر خب= 85; دارد بهار=

ناله بلبل كجا از خواب ب= 610;دارش كند &nb= sp; بالش نرمي كه از گل، زي= 585; سر دارد بهار

ب= 587;كه مي ن= ;الد ز شوق عالم بالا به خود &= nbsp; خاك را نزديك شد از جاي بر دارد بهار

دو رباعي بهاري

ح= 610;كم عمر خيام= ; نيشابور¡= 0;

بر چهره گل، = 606;سيم نوروز خوش اس= 578; &= nbsp; &nbs= p; در طرف چمن، = 585;وي دل افروز خوش است

از دي كه گذشت هر چه گوئي خوش نيست &= nbsp; خوش باش و ز دي مگو كه امروز خوش اس= 578;

***

با دلبركي تازه تر از خرمن گل= &nb= sp; از دست مده جام مي و دامن گل

زان پيشترك كه گردد ا&#= 1586; باد اجل= &nb= sp; پيراهن عمر ما چو &#= 1662;يراهن گل

م= 610;رزا عبدالقادر بيدل = 583;هلوي

م= 606;تظران بهار، بو= ;ي شكفتن رسيد = مژه به گلها ب= 585;يد، يار به گلشن رسي= 83;

ل= 605;عه مهر ازل، بر در و ديوا= 585; تافت &nb= sp; = جام تجلي به دست، نور ز ايمن رسيد<= /p>

ت= 575;مه و پيغام را رسم تك= 604;ف نماند &n= bsp; = ; فكر عبار= 578; كراست معني روشن رسي= 83;

ز= 610;ن چمنستان= كنون، بستن مژگان خطاست &n= bsp; = ; آينه = 589;يقل زنيد ديده به ديدن رسيد

ب= 610;دل از اسرار عش = 2;، هيچ = 03;س آگاه نيس= 78; &= nbsp; گاه گذشتن گذشت، وقت رسيد= 06; رسيد<= /p>