بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الل= 607; الرحمن الرحيم

گلچيني از تذكرة الا= 608;لياء

شيخ فريدالدين عطار نيشابو= 85;

ابوحامد محمد بن ابراهيم ملق= 76; به فريدالدي= 06; مشهور به عطا= 585; از عرفا و شعراي بزرگ و صاحب تأليف و تصانيف بسيا= 85; است كه بيشتر &#= 1570;نها منظوم مي باشد.

مش= 607;ور است كه به عدد سوره هاي قرآ= 606; كريم يعني 114 تصنيف از كتا= 576; و رساله و نظم و نثر تأليف نموده است.

مو= 604;انا جلال الدين محمد بلخي در سرودن كتاب ش= 585;يف مثنوي و سير و سلوك عارفان= 07; از افكار و ان&#= 1583;يشه هاي عرفاني عطار الهام گرفته و به او اقتدا كرده است.

چن= 575;نكه مي گويد:

هف= 578; شهر عشق را عطار گشت = ما هنوز اندر خم يك كوچه ايم

و يا در جاي ديگر گفته است:

عط= 575;ر، روح بود و سنائي دو چشم او = ; ما از پي سنائي و عطار آمديم=

در كتاب تذكرة الاولياء كه از معروف تري= 606; كتب عرفاني ادب فارسي اس= 578; عطار كوشيده است تا حكايا= 578; و سخنان برجا= 610; مانده از عرف= 575; و متصوفين اس= 604;امي را جمع آوري و در قالب نثر زيبا و شورانگيز كه در نوع خود بي &= #1606;ظير مي باشد اين حكايات و سخنان را به خوانندگان ارائه نمايد. براي آشنائي بيشتر شما دوستان نثر كلاسيك زبان فارسي اينك گلچيني از حك= 575;يات عرفاني تذكر= 77; الاولياء را تقديم حضورت= 75;ن مي كنيم. ابتدا حكايت= 10; درباره ابراهيم بن ادهم از عرفا= 610; معروف شهر بلخ. . .

«. . . ابتداء حال او(ابراهيم ادهم) آن بود كه او پادشاه بلخ بود و عالمي زير فرمان داشت و چهل شمشير زرين و چهل گرز زرّين در پيش و پس او مي بردند.

يك شب بر تخت خفته بود. نيمه شب سقف خانه بجنبيد چنانكه كسي ب= 585; بام مي رود. آو&= #1575;ز داد كيست؟=

گف= 578;: آشناست، اشتري گم كرد= 607; ام بر اين بام طلب مي كنم.

گف= 578;: اي جاهل، اشت= 585; بر بام مي جوئي؟

گف= 578;: اي غافل، تو خداي را در جامه اطلس، خفته بر تخت زرين مي طلبي= 567; از اين سخن هيبتي بدل او آمد و آتشي در دلش افتاد، ت= 575; روز نيارست خفت و چون روز برآمد به قصر &#= 1576;ازشد و بر تخت نشست، متفكر = 608; متحير و اندوهگين.=

ار= 603;ان دولت هر يكي بر جايگاه خويش ايستادند، غ= 04;امان صف كشيدند و بارعام دادن= 83;.

نا= 711;اه مردي با هيبت از درآمد، چنانكه هيچك= 87; را از خشم و خدم زهره نبو= 583; كه گويد توكيستي، جم= 04;ه را زبانها به گلو فروشد.

هم= 670;نان مي آمد تا پيش تخت ابراهيم.

اب= 585;اهيم گفت چه مي خواهي؟

گف= 578;: درين رباط فر= 608; مي آيم.

گف= 578;: رباط نيست سراي من است، تو ديوانه اي.

گف= 578;: اين سراي پيش ازين از آن كه بود؟

گف= 578;: از آن پدرم.

گف= 578;: پيش از آن؟

گف= 578;: از آن پدر پدرم

گف= 578;: پيش از آن؟

گف= 578;: از آن فلان كس

گف= 578;: پيش از آن؟

گف= 578;: از آن پدر فلان كس

گف= 578;: همه كجا شدند= 567;

گف= 578;: برفتند و بمردند.

گف= 578;: پس نه رباط اين بود كه يكي مي آيد و يكي ميگذرد، اين بگفت و ناپديد شد، و او خضر بود عليه السلام.

سو= 586; وآتش جان ابراهيم زياده شد و دردش بر درد بيفزود.

گف= 578;: اسب زين كنيد كه به شكار مي روم كه مرا ام&#= 1585;وز چيزي رسيده است نمي دانم چيست. . . روي به شكار نهاد و سراسيمه در صحرا مي گشت چنانكه نمي د= 575;نست كه چه مي كند، در آن سرگشتگ= 610; از لشكر جدا ا&#= 1601;تاد و در راه آوازي شنيد ك= 607; بيدار شو.

نا= 588;نيده كرد و برفت. بار دوم همين آواز آمد، هم بگوش در نياورد. سوم بار همان شنو= 583; كه مي گفت بيدار شو پيش از آنكه بيدارت كنند. اينجا به يكبار از دست شد . . . توبه اي كرد نصوح، و ر&#= 1608;ي از راه يكسو نهاد، شباني را ديد نمدي پوشيده و كلاهي از نمد بر سر نهاده گوسفندان در پيش كرده.

بن= 711;ريست غلام وي بود.

قب= 575;ي زر بركشيد و كلاه معرق بد= 608; داد و گوسفند= 575;ن بدو بخشيد و نمد از او بستد و در پوشيد، و كلا= 607; نمد بر نهاد، و جمله ملكوت به نظاره او بايستادند ك= 07; زهي سلطنت كه روي به پسر ادهم نهاد، ج= 575;مه نجس دنيا بينداخت و خلعت فقر در پوشيد. . .

حك= 575;يتي در باره شقيق بلخي از عرفا= 610; نامدار خطه بلخ

«ي= 603;ي شقيق را گفت مردمان ملام= 78; مي كنند ترا و مي گويند از دسترنج ديگر= 75;ن نان مي خوري. بيا تا من ترا اجرا كنم.

گف= 578;: اگر ترا پنج عيب نبودي چنين كردمي.

يك= 610; آنكه خزانه ت= 608; كم شود

دو= 605; آنكه دزد ببر= 583;

سو= 605; آنكه پيشمان شوي

چه= 575;رم آنكه دور نبو= 583; اگر از من عيبي بيني اجرا از من بازگيري

و پنجم روا بود كه اجل در رسد و بي برگ مانم.<= o:p>

ام= 575; مرا خداوندي هست از همه عيب ها پاك و منزّه است . . .»=

***

حك= 575;يتي ديگر اندر با= 576; احولات شيخ بايزيد بسطا= 05;ي:

«ن= 602;ل است كه چون مادرش به دبيرستان فرستاد، چون به سوره لقما= 606; رسيد به اين آيت(ان اشكرل= 610; و لوالديك) خداي مي گويد مرا خدمت كن و شكرگوي، و مادر و پدر را خدمت كن و شكر گوي استاد معني اين آيت مي گفت، بايزيد كه آن بشنيد بر دل او كار كرد، لوح بنهاد و گفت: استاد، مرا دستوري د= 607; تا به خانه روم و سخني با مادر بگويم.

اس= 578;اد دستوري داد، بايزيد به خانه آمد.

ما= 583;ر گفت: يا طيفور!(بايزي= 583; را در طفوليت طيفور صدا مي زدند)

به چه آمدي؟ مگر هديه آورده اند، يا عذري افتاده است؟

گف= 578;: نه، به آيتي رسيده ام كه حق مي فرمايد ما را به خدمت خويش و خدمت تو.

من در دو خانه كدخدايي نتوانم كرد.

اي= 606; آيت بر جان من آمده است، يا از خدايم درخ= 608;اه تا همه آن تو باشم، و يا در كار خدايم كن تا همه با وي باشم.

ما= 583;ر گفت: اي پسر ترا در كار خداي كردم و حق خويشتن به تو بخشيدم. برو خداي را باش ...»

در آستانه عاشوراي حسيني، غزلواره اي ر= 575; با نام (عصر عاشورا) از يك شاعر معاصر پيشكش تان مي &#= 1603;نم.

شن بود و باد، قافله بود و غبار بود = آنسوي دشت، حادثه چشم ان= 578;ظار بود

فر= 589;ت نداشت جامه نيلي به تن كند = خورشيد، سر برهنه، لب كوهسار بود=

گو= 574;ي به پيشواز نزول فرشته ها = صحرا پر از ستاره دنبال= 07; دار بود

مي= 587;وخت در كوير، عطشناك و روز= 607; دار &nb= sp; نخلي كه از ر&#= 1587;ول خدا يادگار بود

نخ= 604;ي كه از ميان هزاران هزار نخل = شيوا ترين مقدمه نوبها= 85; بود

شن بود و باد، نخل شقايق تبار عشق = تنديس واژگون شده ا= 610; در غبار بود

مي آمد از غبار، غم آلود و شرمسار = آشفته يال و شيهه زن و بيقرار بود=

بي= 585;ون دويد دختر زهرا ز خيمه ها = برگشته بود اسب، ولي بي سوار بود

پا= 610;ان