شعر و ادب

قال علي(ع)

«مو= ;توا قبل ان تموتوا»

پيش از مرگ واقعي= 548; بميريد

ا&#= 1610; خنك آن را كه پيش از مرگ مرد

ي&#= 1593;ني او از اصل اين راز بوي برد

مولوي

&nbs= p;

ت&#= 1585;س ما از مرگ، ترس از نيستي و تاريكي است= 563; گويي مرگ به همه چيز خاتم= 607; مي دهد. ترس ما از مرگ ناشي از نبود شناخ= 578; درباره مرگ و مراحل پس از آن است. آنكه تصور مي كند مرگ پايان زندگي است، فاقد ديدگاه روحاني و معنوي است و مي پندارد كه هدف از خلقت او بهره اي چند روزه از اين جهان ماد= 610; بوده است. در حالي كه عرفا با نگاهي ديگ= 585; به اين دنيا مي نگرند. آنها «دنيا» را سكويي برا= 610; پرواز به آسمان، و «تن&ra= quo; را قفسي براي روح مي دانند كه با مرگ، پرنده روح آزاد مي گردد و به آسمان عروج مي كند:

&nbs= p;

- مرغ باغ ملكوتم، نيم از عالم خاك

د&#= 1608;سه روزي قفسي ساخته اند از بدنم

مول&= #1608;ي

- بميرد، بميريد و زين نفس ببريد=

ك&#= 1607; ابن نفس چو بند است وشما همچو اسيريد

- بميريد بميريد و از مرگ بترسيد=

ك&#= 1586; اين خاك برآييد، سماوات بگير= 83;

مولوي=

<= /span>

" ويكتور هوگو&quo= t; نويسنده فرانسوي، در قطعه اي به نام «آيا بار ديگر زندگي خواهيم كرد؟&raq= uo; مي نويسد: «زمستان عمر= 05; فرا رسيده، ولي بهار جاو= 610;د در قلبم جاي دارد و در اين روزگار پيري= 48; همچون اوج جواني، عطر گ= 604; سرخ، ياس و بن&#= 1601;شه را استشمام م= 610; كنم. هر چه به پايان عمر خو= 583; نزديك مي شوم= 548; پيرامون خود آهنگ بي پايا= 606; دنياهايي را كه مرا به سوي خود مي خوانند، رساتر مي شنوم». "هوگو&quo= t; در بخش ديگري از همين قطعه مي نويسد: «گور، كوچه ب= 606; بستي نيست كه همه چيز در آن پايان پذيرد= 63; بلكه گذرگاه= 10; است كه به روي تاريكي بسته = 608; به سوي روشنايي گشوده مي شود.»

ر&#= 1601;تن به گورستان و آگاهي از مرگ= 548; تحول روحي و م&#= 1593;نوي انسان را در پي دارد. از يك طرف انسان در &#= 1605;ي يابد با رفتا= 585; و كردار خود نام نيكي از خويش به جاي بگذارد و از طرف ديگر به اين حقيقت پي &#= 1605;ي برد كه مرگ عبور از در كهنه اين جها= 606; و ورود به باغ پر گل آسمان و ديدار با معشوق است.

ت&#= 1584;كره نويسان در مورد اينكه شيخ فريدالدين ع= 91;ار چگونه به واسطه پي برد= 606; به ماهيت مرگ متحول شد و دكان عطاري خود را و به عبارت بهتر «متاع جهان» را رها ساخت و با نوشتن كتابهاي عرفاني، عطر= 10; را پراكنده ساخت كه تا روز قيامت باقي است، حكايت مي كنن= 583;:

«&#= 1585;وزي درويشي بر وي درآمد و ديناري طلب كرد و عطار درهمي بيش نداد. درويش گفت: عجب دارم ديناري بر تو گران مي آيد، چگونه جان به عزرائيل خواهي سپرد. عطار گفت: تو خود اين كار چگونه خواهي كرد؟ درويش گفت: اين چنين. و آنگاه كفش پاره زير سر نهاد و بخفت و بر جاي، سرد شد. اين واقعه انقلابي در د= 604; عطار پديد آو= 585;د، چنانكه دكان ببست و به حلقه صوفيان پيوست.»

د&#= 1606;يا همگي عقباست اندر نظر عار= 601;

د&#= 1606;يا چو عقبا شد، دنيات مبارك باد

مو= 04;وي

<= /span>

پ&#= 1587; جاي شگفتي نيست كه سرور پرهيزگاران = 08; عارفان جهان حضرت علي(ع)، از مردن بيش از مرگ واقعي سخن مي گويد، آن هم با كمترين و پر معناترين واژه ها.

ح&#= 1590;رت عيسي(ع) نيز مي گويد: هيچ كس به ملكوت آسم= 575;ن راه نمي يابد= 548; مگر آنكه تولدي ديگر داشته باشد. آيا مي توان مردن پيش از مرگ واقعي، تولدي ديگر داشت؟

ب&#= 1605;ير اي دوست پيش از مرگ اگر مي زندگي خواهي

ك&#= 1607; ادريس از چني= 606; مردن بهشتي گشت پيش از ما

مولوي

ن&#= 1607; چنان مرگي كه در گوري روي

م&#= 1585;گ تبديلي كه در نوري روي

مو= 04;وي

<= /span>

م&#= 1590;مون مرگ و آگاهي از آن، موضوع اشعار بسيار= 10; از عرفاي شرق و غرب است. مولوي خواب ر= 575; به مرگ تشبيه مي كند و معتق&#= 1583; است عارفان د= 585; حالت عادي ني= 586; به خوابي اله= 610; فرو رفته اند.

ه&#= 1585; شبي از دام تن ارواح را

م&#= 1610; رهاني، مي كن= 610; الواح را

م&#= 1610; رهند ارواح، هر شب زين قفس

ف&#= 1575;رغان از حكم و گفتار و قصص

ش&#= 1576; ز زندان، بي خبر زندانيا= 06;

ش&#= 1576; ز دولت، بي خبر سلطانيا= 06;

ن&#= 1610; غم و انديشه سود و زبان

ن&#= 1610; خيال اين فلا= 606; و آن فلان

ح&#= 1575;ل عارف اين بود بي خواب هم

گ&#= 1601;ت ايزد«هم رقود» زين مر= 605;

خ&#= 1601;ته از احوال دني= 575; روز و شب

چ&#= 1608;ن قلم، در پنجه تقليب رب

ش&#= 1605;ه اي زين حال عارف وانمود

خ&#= 1604;ق را هم، خواب حسي در ربود

ر&#= 1601;ته در صحراي بي چون جانشان=

ر&#= 1608;حشان آسوده و ابدانشان<= /p>

و&#= 1586; صفيري، باز دام اندر كشي

ج&#= 1605;له را در داد و در داور كشي

ف&#= 1575;لق الاصباح اسرافيل وار

ج&#= 1605;له را در صورت آر&#= 1583; ز آن ديار

ر&#= 1608;حهاي منبسط را تن كند

ه&#= 1585; تني را باز آبستن كند=

مو= 04;وي

<= /span>

«&#= 1580;ان دان»، شاعر الهي قرن هفد= 607; انگليس، نيز همچون مولوي = 605;رگ را رهايي روح &#= 1575;ز قفس تن و موجب رستگاري مي داند. وي در سروده اي، ضم= 606; تحقير مرگ مي گويد:

ا&#= 1610; مرگ، به خود مناز، هر چند برخي

م&#= 1607;يب و قهارت خوانده اند، اما تو چنين نيستي.

آ&#= 1606;ان كه به گمان خويش به خاك در مي فكني

ه&#= 1585;گز نميرند، اي مرگ زبون! مرا نيز نتواني كشت

خ&#= 1608;اب و آرامش كه جز نمايي از تو نيستند

ب&#= 1587; نشاط انگيزند، پس تو نشاط انگيزتر

ن&#= 1610;كان هرچه زودتر ب= 607; سوي تو بشتابند

ن&#= 1602;شبند تن وانهند و رستگار شوند.

ا&#= 1601;يون و افسوس نيز مي توانند ما را به خواب بر&#= 1606;د

و خوش تر از تو ما را نوازش كنند.

پ&#= 1587; از چه به خود مي بالي؟

م&#= 1575; در پي خوابي كوتاه، جاودانه بيدار مي شوي= 605;

و آنگاه ديگر مرگي در كار ن&#= 1582;واهد بود

ا&#= 1610; مرگ، اين توي= 610; كه مي ميري

&nbs= p;

«&#= 1575;ميلي ديكنسون»، شاعره عارف آمريكايي ني= 86; مرگ را عين زندگي مي داند. وي در شعري مي گويد:

ض&#= 1585;بت مرگ، ضربه زندگي است=

ب&#= 1585;اي آنان كه تا نمردند، زند= 07; نشده اند.

ك&#= 1607; اگر زنده مي ماندند، مرد= 07; بودند

ا&#= 1605;ا چون مرده اند جان گرفته اند.

ا&#= 1711;ر اين گفته «جا= 606; كينز» شاعر انگليسي را ك= 607; مي گويد" حقيقت زيباي= 10; است و زيبايي حقيقت" را باور داشته باشيم، در مي يابيم كه مرگ از نوع مرگ و نيرنگ تهي است.

«&#= 1575;ميلي ديكنسون» ني= 86; در يكي از اشعار خود به اين موضوع اشاره دارد:

س&#= 1610;ماي رنج را دوست دارم

چ&#= 1585;ا كه در آن نيرن&#= 1711; نيست

ر&#= 1593;شه درد را نمي توان وانمود

ي&#= 1575; به احتضار تظاهر نمود=

چ&#= 1588;مها ناگاه بي نور مي شوند

و اينك مرگ تهي از هر رنگ

و عرق دانه هاي روي پيشاني ر= 575;

ع&#= 1584;ابي آشنا به رشته مي كشد

پ&#= 1587; مرگ زيباست و ما هرگز از اين زيبايي نمي هراسيم و مي گوييم :

م&#= 1585;گ اگر مرد است گو پيش من آي

ت&#= 1575; در آغوشش بگيريم تنگ تنگ = پايان

&nbs= p;