* سعدي

عمر ناپايدار

هــــــــردم از عمــــر مي رود نفسي

چـــــــــون نگه مي كنم نمانده بسي

اي كه پنجـــــاه رفت و در خـــوابي مگــر اين پنج روز دريـــــــــــابي

خجـل آن كس كه رفت و كار نسـاخت

طبـل رحلت زدند و بار نســــــاخت

خـــــواب نوشين بامداد رحيـــــــل بـــــاز دارد پياده را ز سبيــــــــــل

هـــــر كه آمد عمــارتي نو ســـاخت

رفت و منــــزل به ديگري پـــرداخت

وآن دگــــر پخت همچنين هــــوسي ويـــــن عمارت بسر نبـــــرد كسي

يـــار ناپـــايدار دوست مــــــــدار

دوستــــي را نشـــــايد اين غـــداّر

عمـــــر برف است و آفتـــاب تموز انـــدكي ماند و خواجه غـــرّه هنـوز

اي تهيـدست رفته دربــــــــــــازار

تـرسمت پر نيـــاوري دستـــــــــار

نيـــــك و بـد چون همي ببايد مـرد خنك آنكس كه گوي نيكي بـــــــرد

* حكيم فردوسي طوسي

مگردان سر از دين و از راستي

كــه خشـم خـدا آورد كاستي

چو گفتـــــار بيهــوده بسيــار گشت سخنگوي در مردمي خوار گشت

به نايـافت رنجه مـكن خـــــويشتن كه تيمـار جان باشد و رنج تـن

زدانش چو جان تـــرا مـــايـه نيست به از خامشي هيچ پيرايــه نيست

توانگر شد آنكس كه خرسنـــد گشت از او آز و تيمار در بنـــد گشت

بـه آمــوختن چون فــروتن شـــوي سخن هــاي دانندگــان بشنوي

مگوي آن سخن، كاندر آن سود نيست كز آن آتشت بهره جز دود نيست

بيــــا تا جهــــان را به بــد نسپريم به كوشش همه دست نيكي بريم

نبــاشد همي نيك و بـــد، پــــايدار همـــــان به كه نيكي بود يادگار

همــــان گنج و دينار و كاخ بلنـــــد نخواهــــد بدن مرترا ســـودمند

فــريــدون فــرّخ، فرشته نبـــــــود بــه مشك و به عنبر، سرشته نبود

به داد و دهش يــافت آن نيگـــــوئي تو داد و دهش كن، فريدون توئي