شعر و ادب

صائب تبريزي در وصف شهر كابل

خوشــــا عشـرتســراي كابـل و دامان كهســارش كه ناخن بر رگ گل مي زند مژگان هرخارش

خوشا وقتي كه چشم از سوادش سرمه چين گردد شوم چون عاشقان و عارفان از جان گرفتارش

ز وصف لالـــــه او رنگ بـــــر روي سخن دارم نگه را چهره خون سازم ز سيرارغوان زارش

چــــه مـوزون است يا رب طاق ابروي پـل مستان خـدا از چشـم شور حـاسدان، دارد نگهـدارش

خضرچون گوشه اي بگرفته است از دامن كوهش اگــر خوشتر نيايد از بهشت اينطرف كهسارش

اگــــر در رفعت بــــرج فلك سايش نمـي بينـــد چرا خورشيد را از طرف سر، افتاده دستارش

حصــــار مـــار پيچش اژدهــــــاي گنج را مانــــد ولـي ارزد به گنج شايگان، هر خشت ديوارش

نظــرگـاه تمـاشــــائي است در وي هر گــذرگـاهـي هميشه كـــــــاروان مصـر ميايـد به بـــــازارش

حســــاب مــه جبينــان لب بــامش كــه ميـدانـــــد؟ دوصد خورشيدرو افتــــاده در هر پاي ديوارش

بــــه صبح عيــد مي خندد گـــل رخســاره صبحش بـــه شام قدر پهلو مي زند زلف شب تــــــارش

تعـــالي الله از بـــاغ جهــــان آرا و شهـــــــــرآرا كه طوبي خشك برجا مانده است از رشك اشجارش

نمــــاز صبح واجب مــي شود بر پـــاك دامانـــان سفيدي مي كند چون در دل شب، با سخن زارش

نمي گويــم قمـــاش برگ گل، ليك اينقـدر دانــــم كــــه بر مخمل زند نيش درشتي، سوزن خارش

درختــانش چو سرو از برگ ريزي ايمن اند ايمن خـــزان رنگي ندارد بر گل رخسار اشجـــارش

خضــــر تيري به تاريكي فكنـد از چشمه حيـــوان بيــــا اينجـــا حيات جـــاودان برگير ز انهـــارش

تكلف برطــرف، اين قسم ملكي را به ايــــن زينت سپـــــــه داري چو نواب ظفرخان بود در كارش