بِسْمِ
اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيمِ
دارايي و ثروت حقيقي ايمان و عمل صالح است
وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُم بِالَّتِي
تُقَرِّبُكُمْ عِندَنَا زُلْفَى
إِلَّا مَنْ آمَنَ
وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ لَهُمْ جَزَاء
الضِّعْفِ بِمَا
عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ
سبأ:
37
اموال
و فرزندانتان چيزي نيست كه شما را در نزد ما مقرّب گرداند
،لكن
كساني كه ايمان بياورند و عملي شايسته كنند در مقابل آنچه انجام
داده اند پاداششان دو برابر است و آنان در غرفه
هاي بهشت آسوده خاطرند.
معيار اصلي ارزشهاي انساني و آنچه مآيه تقرب به درگاه
الهي مي شود ايمان و عملاست. حال اگر اين ايمان و عمل صالح با توانگري و ثروت جمع
شود، چه نيكو؛ و اگر چنين نشد، فقر و نداري نشانه محروميت از درگاه الهي نيست.
اساساً اين تصور غلطي است كه بگويند مرفهان چون محبوب خداوند بوده اند خدا به آنها
ثروت بخشيده است.چه بسيار اشخاص محرومي كه با تهي دستي آزموده مي شوند و به برترين
مقامات ميرسند. ابوذر ميگويد: «پيامبر (ص) در سايه كعبه نشسته بود، چون مرا ديد
فرمود: به خداوندكعبه كه همانان اند زيان كاران. عرض كردم: `چه كساني؟ فرمود:.آنان
كه مال و ثروت بيشتري دارند،[1]
مگر كسي كه از پيش رو و پشت سر و از چپ و راست انفاق و بخشش كند و اين افراد اندك
اند.»[2]
«در حضور امام باقر (ع) از شيعيان ثروتمند سخن به ميان
آمد. چنين به نظر رسيد كه حضرت از سخناني كه درباره آنان گفته شد خوشش نيامد و فرمود:
`چنانچه مؤمن ثروتمند و غمخوار و بخشنده باشد و به يارانش نيكي و احسان كند،
خداوند مزد آنچه را در كارهاي نيك انفاق مي كند دو برابر به او مي دهد . آن گاه،
حضرت آيه ۳۷ سوره سبأ را تلاوت فرمودند.»[3]