بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ
الرَّحِيمِ
هر كس امور معنوي را ناديده بگيرد
بهره اش از عمر خوردن و
چريدن است
وَالَّذِينَ كَفَرُوا يَتَمَتَّعُونَ وَيَأْكُلُونَ كَمَا
تَأْكُلُ الْأَنْعَامُ وَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ
محمد: 12
... و كساني كه كفر ورزيده اند از لذايذ
دنيا بهره مند مي شوند و
همانند
چهارپايان ميخورند و سرانجام جايگاهشان آتش است.
پيامبر
گرامي اسلام(ص) درباره كساني كه فقط به بُعد مادي زندگي سرگرم شده اند و بهكمالات
معنوي و ارزشهاي انساني توجهي ندارند مي فرمايد : «هر كسي نعمتهاي خدا را به خوراك
و آشاميدني و پوشاك منحصر بداند عمل او ناچيز و كوشش او بيهوده وعذابش نزديك است.»[1]
امام علي (ع) نيز فرمودند: «كافر بهشتش دنياست و همتش جهانِ گذرا و بدبختي اش مرگ
و خط پايانش آتش است.»[2]
تــــن
آدمــي شـــــريف است بــه جـــان آدميت نه
همين لباس زيباست نشان آدميت
اگر آدمي به چشم است و دهان و گوش وبيني چـه
ميـان نقش ديـوار و ميــان آدمـيت
اگـــــر ايــن درنـــده خويــي و طبيعتـت بميـــــرد
همه عمــر زنده باشي به روان آدميت
مگــــر آدمي نبـــودي كــه اسيـــر ديــــو ماندي؟
كه تو را اثر نمانده است نشان آدميت
خور و خواب و خشم و شهوت شغب است و جهل و ظلمت
حيوان خبر ندارد ز جهان آدميت[3]