بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيمِ

امكانات اقتصادي و اموالتان را به

افراد خودكامه و نادان نسپاريد

وَلاَ تُؤْتُواْ السُّفَهَاء أَمْوَالَكُمُ الَّتِي جَعَلَ اللّهُ لَكُمْ

قِيَاماً وَارْزُقُوهُمْ فِيهَا وَاكْسُوهُمْ وَقُولُواْ لَهُمْ قَوْلاً مَّعْرُوفًا

نساء: 5

اموالتان را كه خدا وسيله قوام زندگي شما قرار داده به سفيهان ندهيد؛

ولي از آن هزينه و لباسشان دهيد و با آنان سخن به نيكي گوييد.

سفه و سفيه و سفهاء به معناي جهالت و سبك سري و نقصان عقلي است. اما در روايات، معاني بيشتري دارد و هر كس را كه قابل اعتماد نباشد سفيه مي خوانند؛ و نيز از شراب خوار به نام سفيه ياد شده است.
قرآن ميگويد: انسان نبايد به هيچ وجه اموال خصوصي يا عمومي را، كه تحت سرپرستي اوست، به دست اشخاص كم عقل و غير رشيد بسپارد.

از اين آيه كريمه و ديگر آياتي كه اسراف و زياده روي در مصرف را حرام كرده است و آياتي كه بَخْس، يعني از ارزش انداختن ظالمانه اموال، را ممنوع دانسته است و نيز از اين آيه كريمه كه تبذير و هدر دادن مال را نهي صريح فرموده است: «وَلاتُبَذرْ تَبْذيراً اِنَّ المُبَذِّرينَ كانُوا اِخْوانَالشَّياطينِ وَكانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً» هرگز تبذير مكن، زيرا تبذيركنندگان برادران شياطين اند و شيطان در برابر پروردگارش بسيار ناسپاس بود؛ فهميده مي شود كه براي جلوگيري از اسراف در اموال و نزول ارزش واقعي آنها و حيف و ميل شدنشان، نبايد امكانات اقتصادي و سرمايه ها را،چه كم و زياد، چه شخصي و چه حكومتي، در اختيار اشخاص سبكسر و خودكامه و كم عقل قرار داد.

اميرالمومنين (ع) در عهدنامه مالك اشتر به او فرمودند: «در امور كارگزارانت نيك بنگر و آنان را پس از آزمايش به كار برگمار، نه از روي خاطرخواهي و تمايل شخصي و استبداد رأي.»