بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ
الرَّحِيمِ
سرمايه
گذاري در زمين و آباد كردن آن تكليف همگاني است
هُوَ
أَنشَأَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيهَا
فَاسْتَغْفِرُوهُ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ إِنَّ
رَبِّي قَرِيبٌ مُّجِيبٌ
هود:
61
... اوست كه شما را از اين زمين آفريده و شما را در آن زندگاني
داده وآباد كردن آن را از
شما خواسته است. پس، از او[درباره گناهانتان]
آمرزش بخواهيد. آنگاه [با عمل
شايسته] به سوي او بازگرديد. به يقين پروردگار
من نزديك و اجابت كننده است.
واژه استعمار امروزه به معناي ويرانگري و بهره كشي از مظلومان و محرومان
است؛ اما درقرآن به معناي اصلي خود، يعني آباد كردن، به كار رفته است. واژهاي كه
قرآن براي چيره شدن قدرتهاي بزرگ بر ملتهاي مستضعف به كار برده استضعاف است.
اساساً كار هم جزو قوانين طبيعت است و هم از قوانين شريعت؛ هم نظام حاكم
بروجود انسان و قواي جسمي و روحي او به كار وادارش مي كند و هم شريعت و دين.
ازديدگاه قرآن، انسان در رنج آفريده شده است؛[1]
و خداوند روز را براي كسب معاش و روزي قرار داده است؛[2]
و همه منابع ثروت را براي انسان و در خدمت او آفريده است؛[3]
و در زمين، باغهاي نخل و انگور آفريده و چشمه ها شكافته تا از ميوه درختان و آنچه
دستهاي كشاورزان درست كرده بخورند و خدا را شكر كنند.[4]
امام صادق (ع) مي فرمايند: «خداوند نان را چنان قرار داد كه جز با نيروي
كار ومهارت و تلاش به دست نيايد تا انسان به كاري مشغول گردد و از پيامدهاي بيكاري
وگستاخيِ رفاه زدگي و بيهودگي بازماند.»[5]