بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ
الرَّحِيمِ
مالكيت
حقيقي از آنِ خداست
لِلّهِ
مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا فِيهِنَّ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ
قَدِيرٌ
مائده:
120
حاكميت آسمانها و
زمين و آنچه در آنهاست از آنِ خداست؛ و او بر همه چيز تواناست.
مالكيت به معناي رايج وضعي و قراردادي و اعتباري است، ولي مالكيت خداوند
حقيقي و عيني است؛ يعني همان گونه كه ما مالك اعضا و جوارح بدن خوديم، مثلاً چشم
ما ازآنِ ماست و در اختيار ماست و در تصرف ما قرار دارد و مي توانيم آن را باز
كنيم و ببنديم،خداوند نيز اين گونه مالك جهان است. البته با اين تفاوت كه مالكيت
انسان زايل مي شود، چون مالك زوال پذير است؛ ولي مالكيت خداوند پايدار و ماندني
است. درضمن بايد دانست كه مالكيت حقيقي خداوند هيچ منافاتي با مالكيت خصوصي و
اعتباري انسان ندارد.
از امام علي (ع) درباره معناي «لاحَوْلَ وَلاقُوًّة اِلا بِاللّه »
پرسيدند. امام فرمودند:« ما در برابر خدا مالك چيزي نيستيم و خود سزاوار است؛ و
مالك چيزي نمي شويم جز آنچه او به ما بخشيده است. پس چون خدا چيزي به ما ببخشد كه
خود بدان سزاوارتر است، وظايفي نيز بر عهده ما گذاشته است؛ و چون آن را از ما
بگيرد تكليف خود را از مابرداشته است.» [1]