بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيمِ

زنان مؤمن عفت پيشه كنند و زينت

خود را براي نامحرمان آشكار نكنند

وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ

فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا

نور: 31

و به زنان باايمان بگو كه چشمان خود را فروبندند و عورتهاي خود را[ (تمام بدن، غير

از صورت و دستها)] حفظ كنند و زيور و زينت خود و جاي آنها را آشكار نسازند...

بر طبق اين آيه، چشم چراني همان گونه كه بر مردان حرام است بر زنان نيز حرام است وآنان نيز موظف اند نگاه شهوت آلود به مردان نكنند. پوشيدن عورت از نگاه ديگران، چهاز مرد و چه از زن، بر زنان نيز واجب است.
در اين آيه، كه آيه اصلي حجاب در قرآن است، به چهار مسئله اشاره شده است:

1- زنان زينت خود را آشكار نكنند، جز مقداري كه به طور طبيعي ظاهر است؛ به اينمعنا كه زنان حق ندارند زينتهايي را كه معمولاً پنهاني است آشكار سازند، هرچند اندامشان نمايان نشود؛ مانند لباسهاي زينتي مخصوصي كه زيرِ لباسهاي عادي ياچادر ميپوشند. در روايات، گردنبند و بازوبند و انگشتر و سرمه نيز به عنوان زينتهاي باطن آمده است.

2- تا قبل از نزول اين آيه، زنان اطرافِ روسري خود را بر روي شانه ها يا پشت سر مي انداختند؛ به طوري كه گردن و كمي از سينه آنها نمايان مي شد. در اين آيه، خداوند دستور داده است كه اطراف روسري را روي سينه خود قرار دهند تا هم گردنْ پيدا نباشد و هم قسمتهايي از سينه.

3- زنان مي توانند در موارد دوازدهگانه اي كه در آيه اشاره شده در برابر محارمحجاب خود را بردارند.

4- زنان مؤمن به هنگام راه رفتن به گونه اي راه نمي روند كه جلب توجه كنند.