بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ
الرَّحِيمِ
مردان و زنان مؤمن با مشركان ازدواج
نكنند
وَلاَ تَنكِحُواْ الْمُشْرِكَاتِ حَتَّى
يُؤْمِنَّ وَلأَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ
مِّن مُّشْرِكَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْكُمْ وَلاَ
تُنكِحُواْ الْمُشِرِكِينَ حَتَّى
يُؤْمِنُواْ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّن
مُّشْرِكٍ وَلَوْ أَعْجَبَكُمْ
بقره: 221
و زنهاي مشرك را به
همسري مگيريد تا ايمان بياورند؛ و البته كنيزي
با ايمان از زني آزاد و مشرك بهتر است، هرچند او
شما را خوش آيد؛ و به
مردان مشرك زن ندهيد تا ايمان بياورند؛ و حتماً
بردهاي باايمان از مردي
آزاد و مشرك بهتر است، هرچند [مال و جاه] او
شمارا خوش آيد...
در بحثهاي گذشته، به اهميت ازدواج و از آن مهمتر انتخاب همسر اشاره و گفته
شد كه بايد همتايي و كفويت و شباهت در امور ديني و اخلاقي و خانوادگي در نظر گرفته
شود.در اسلام، ازدواج، امري اساسي و زيربنايي است؛ بعلاوه، ازدواج موجب انسان سازي
و تكثير نسل است و بخشي از خلق و خوهاي انسان از طريق وراثت منتقل مي شود؛
پيامبراكرم(ص)نيز فرموده اند: «در اسلام، هيچ بنايي ساخته نشد كه در نزد خداي
عزّوجل، محبوبتر و ارجمندتر از ازدواج باشد.»[1]
بنابراين چنين مكتبي قطعاً اجازه نمي دهد كهپيروانش با مشركان پيمان ازدواج
ببندند. البته كلمه مشركان در قرآن بيشتر به بتپرستان اطلاق شده است؛ اما گروهي از
مفسران معتقدند كه ساير كفار، مانند يهود و نصارا ومجوس، نيز مشرك اند. با اين
همه، چون در آيات زيادي مشركان در برابر اهل كتاب قرارداده شده اند، قول اول
صحيحتر به نظر مي رسد؛ و مشهور فقها هم ازدواج موقت با زناناهل كتاب را مجاز
ميشمرند.