بسم الله
الرحمن
الرحيم
سال 84
خونبار ترين
سال براي
عساكر
آمريكايي در
افغانستان
نويسنده:
عبدالكريم
عظيمي
در روزهاي
پاياني سال 1384
قرار داريم.
و اينك مردم
افغانستان
خود را براي
استقبال نوروز
و سال نو هجري
شمسي آماده مي
كنند و
اميدوارند كه
سال 85 سالي پر از
باران و بركت
و نعمت هاي
الهي باشد، و
پنجره هاي
افغانستان
بسوي قلمرو
خورشيد صلح و
امنيت و رفاه و
شكوفايي
انشاء الله
گشوده شود.
اين روزها
فرصت مغتنمي
است كه صفحات
حوادث و رويدادهاي
يكسال گذشته
در افغانستان
را مرور كنيم
و از آنجا
ئيكه بقول معروف،
گذشته چراغ
راه آينده است
در پرتو تجربه
ها و رخدادهاي
واقع شده در
سال 84، چشم
اندازهاي
سياسي –
اجتماعي و
اقتصادي سال 85
را دقيق تر و
روشن تر ترسيم
نمائيم.
ابتدا در
صحنه نظامي:
سال 84 بنا به
اعتراف خود
غربيها
خونبارترين سال
براي عساكر و
فرماندهان
قواي نظامي
آمريكا در
افغانستان
بود.
مطبوعات
غربي بر اساس
گزارش وزارت
دفاع آمريكا،
ضمن خونبار
توصيف كردن
سال 84 نوشتند
از مجموع
تلفات
نظاميان
آمريكايي در
افغانستان از
سال 2001 تا اواخر
2005، نزديك به
نيمي از آنان
تنها در سال 2005 كشته
شده اند يعني
در 9 ماه اول
سال 1384،
به اين ترتيب
در اين سال،
جريان انتقال
تابوت هاي حامل
جنازه عساكر
آمريكايي از
افغانستان به
آمريكا شدت
بيشتري پيدا
كرد.
يكي از دلايل
افزايش تلفات
آمريكايي ها
در افغانستان،
تشديد عمليات
هاي انتحاري و
بمب گزاري هاي
مكرر عوامل
طالبان و
القاعده و
ديگر مخالفان
مسلح دولت است
كه به نظر مي
رسد با گسترش
عمليات هاي
انتحاري در
راستاي
"عراقي كردن
جنگ
افغانستان"
تلاش مي كنند.
در سال 84
مقامات دولت و
بالاخص
مطبوعات كابل
با صراحت
بيشتري دولت
پاكستان را به
حمايت از تروريسم
و مسلح ساختن
گروههاي
شورشي افغان
متهم كردند.
در اين اتهام ها
گفته شده است
ملا عمر،
فراري نيست
بلكه در پاكستان
تحت امنيت و
حمايت I.S.I بسر مي
برد. تلويزيون
و ديگر رسانه
هاي دولتي پاكستاني
در اين سال
چندين بار با
سخنگو و افراد
بسيار نزديك
به ملا عمر
مصاحبه هاي
تحريك آميزي
انجام دادند.
در كابل اين
گونه تعبير شد
كه پاكستانيها
با ملا عمر و
سران شبكه
القاعده ارتباط
دارند و از
محل اختفاي
آنان مطلع
هستند.
سفر هيات
بلند پايه
افغانستان به
رياست حامد كرزي
به پاكستان در
اواخر سال 84 با
هدف متقاعد كردن
پرويز مشرف به
قطع حمايت از
تروريسم انجام
شد.
اين سفر نشان
داد كه دولت
افغانستان،
تنها پاكستان
را منبع
تروريزم
وارداتي به
افغانستان مي
داند.
هيات افغاني
با خورجين پر
از عكس و
اسناد كه دست
داشتن دولت، I.S.I و
علماي مدارس
مذهبي
پاكستان را به
صدور تروريزم
به افغانستان
ثابت مي ساخت
راهي اسلام آباد
شد اما
پاكستانيها
همان حرف ها و
ادعاهاي قبلي
خود را تكرار
كردند. پرويز
مشرف پيشنهاد
كرد كه براي
تامين امنيت
سرحدات، بايد
يك حصار طويل
امنيتي در
امتداد بيش از
2000 كيلومتر مرز
مشترك دو كشور
احداث شود.
اما اين
پيشنهاد رئيس
جمهور
پاكستان در
كابل با
مخالفت روبرو
گرديد و
افغانها اين
موضوع را تلاش
در
راستاي تجزيه
قبايل پشتون و
تاييد خط
ديورند تلقي
كردند.
بنا بر اين مي
توان گفت كه
آقاي كرزي، در
آخرين سفرش به
پاكستان، با
دست خالي به
كابل برگشت و
دوسيه سياه
تروريزم
همچنان گشوده
باقي ماند.
يكي ديگر از
خصوصيات سال
84، اوج
گيري احساسات
ضد آمريكايي
افغانها در
كابل و ديگر
شهرهاي
افغانستان
بود.
در جريان
تظاهرات مردم
در اعتراض به
هتك حرمت مطبوعات
اروپايي به
ساحت مقدس
پيامبر بزرگوار
اسلام(ص)
افغانهاي
خشمگين و
معترض،
شعارهاي ضد
آمريكايي
سردادند و با
حمله بر مراكز
نظامي قواي
آمريكا و ناتو
در مناطق
مختلف كشور، خشم
و انزجار خود
را از حضور
بيگانگان
مسلح در افغانستان
ابراز داشتند.
در دفاع از
ساحت مقدس نبي
اكرم اسلام (ص)
در جريان
تظاهرات سال 84
افغانها بيش
از تمام كشورهاي
اسلامي شهيد و
قرباني دادند.
در عرصه
سياسي
با آنكه
دررسال 84،
مشكل تروريزم
در افغانستان
لاينحل ماند و
در عرصه
بازسازي و حل
مشكلات
اقتصادي و معيشتي
مردم، گامي
چندان اساسي
بر داشته نشد اما
از يك جهت
ديگر، اين سال،
سال پرشور و
هيجان و آكنده
از اميد و
حضور مردم در
صحنه هاي
سرنوشت ساز
وطن بود.
در سال 84،
انتخابات
پارلماني و
شوراهاي
ولايتي، با
قدرت و هيجان
كم نظير در 34
ولايت
افغانستان
انجام شد و
بيش از ده
ميليون نفر از
افراد واجد
شرايط راي دهي
در اين
انتخابات
شركت نمودند.
شاخصه مهم
انتخابات
پارلماني
افغانستان، پيروزي
قاطع و
چشمگير
اسلام گرايان
و نيروهاي ملي
– مذهبي در
انتخابات بود
كه در نتيجه،
حدود نيمي از
چوكي هاي
پارلمان يا
شوراي ملي
افغانستان به
طيف مجاهدين و
اسلام گرايان
تعلق گرفت.
زنان نيز در
اين انتخابات
حضور گسترده و
چشمگيري
داشتند و براي
نخستين بار در
تاريخ سياسي
افغانستان،
زنان اين كشور
20 فيصد از
مجموع كرسي
هاي پارلمان
را به خود اختصاص
دادند.
تشكيل
پارلمان با
اين كيفيت،
پشتوانه
محكمي براي اجراي
قانون و اصل
تفكيك قوا در
افغانستان
ايجاد كرد و
در حقيقت با
اين حادثه
بسيار مهم روند
تحولات سياسي
افغانستان
وارد فاز جديد
گرديد.
اكنون مردم
افغانستان
اميدوارند
پارلمان مظهر
آمال و اراده
آنان باشد و
از حقوق طبيعي
و قانوني ملت،
در برابر زورگويان
و قانون شكنان
داخلي و خارجي
با قاطعيت
دفاع نمايد.
مردم انتظار
دارند
پارلمان جلو
خودسري هاي حكومت
را بگيرد و
اصل قانون
مداري را در
دو قوه
اجرائيه و
قضائيه كشور
نهادينه كند.
مردم مي
خواهند
پارلمان به
وزراي ناكارآمد
و وابسته به
كشورهاي
خارجي و آنهائيكه
تابعيت
دوگانه دارند
راي ندهد.
انتظار مردم
ما آنست كه
پارلمان در
سال 85 به يك نهاد
قدرتمند و با
صلاحيت تبديل
شود، و موضوع قوت
هاي نظامي
خارجي مستقر
در افغانستان
را با نگاه
كارشناسانه و
با توجه به
مصالح كشور و
منافع ملي
مردم
افغانستان،
تحت غور و
بررسي قرار
داده و حيطه
عمل و
اختيارات
آنان را محدود
نمايد.
يكي از
انتظارات
مردم از
پارلمان آنست
كه جلو اعمال
خود سرانه و
گستاخي هاي
نظاميان
خارجي را
گرفته و به
فرماندهان
آنان تفهيم
كند كه يا
بايد تابع
قوانين
افغانستان
باشند و يا از
كشور خارج
شوند.
پارلمان مي
تواند و بايد
بتواند از
سقوط افغانستان
به دامن غرب
جلوگيري
نموده و در
برابر سياست هاي
تسليم طلبانه
بعضي از
حكومتي ها،
قدرتمندانه
ايستادگي
نمايد.
پارلمان در
سال 85 طبق آنچه
كه مردم
انتظار دارند
بايد قوانين
اسلامي و مطابق
با منافع ملت
تصويب كند، به
حكومت توصيه
نمايد تا
گسترش روابط و
مناسبات حسنه
با كشورهاي اسلامي
و همسايگان را
در سر لوحه
وظايف و سياست
گزاري هاي خود
قرار دهد.
در اين سال،
پارلمان به
عنوان مدافع
حقوق ملت،
بايد از وزرا
و مسئولين
بيكاره و بي
كفايت بخواهد
كه با كرسي ها
و وزارتخانه
هاي خود
خداحافظي
كرده و كار را
به افراد
شايسته و با
اهليت
بسپارند.
در مجموع،
انتظار مي رود
سال 85، سال
اجراي قانون و
سال قدرت
نمايي هاي
قانون
مدارانه
پارلمان باشد.
اكنون در
آستانه سال 85
اميدواري ها
براي يك تحول
اساسي و
بنيادين در
افغانستان
بسيار زياد
است.
از يكسو
جامعه بين
المللي بر
اساس تعهدات
كنفرانس
لندن،
ملياردها
دالر به
افغانستان
كمك خواهد كرد
و از جانب
ديگر بيش از 1600
انجوي "پول خوار"
و "سارق بيت
المال" در
جريان يك
تصميم عاقلانه
دولت، ممنوع
الفعاليت
شدند.
بنا بر اين
سطح انتطارات
مردم از
مسئولين
حكومتي و
اعضاي محترم
پارلمان در
سال 1385 بسيار
بلند است.
در اين سال،
تروريزم بايد
مهار و امنيت
برقرار شود.
در سال 85،
دستگاههاي
اجرائي كشور
بر اساس طرح و
برنامه مشخص؛
-
پروژه
هاي زير بنايي
و عام المنفعه
را روي دست
بگيرند از
جمله پروژه
هاي مربوط به
تامين انرژي
برق از طريق
احداث بندهاي
آبگردان،
-
رشد
سكتور زراعت و
آبياري،
-
مبارزه
قاطع و سازش
ناپذير عليه
كشت و توليد مواد
مخدر،
-
ايجاد
زمينه هاي كار
و اشتغال براي
3 ميليون نيروي
فعال اما فاقد
كار،
-
انكشاف
متوازن معارف
در كليه
ولايات كشور،
-
به
اتمام رساندن
پروژه تشكيل
اردو و پليس
ملي
افغانستان،
-
افزايش
حقوق و معاشات
معلمان و
كارمندان دولت
در يك حد قابل
قبول،
-
تلاش براي
مهار كردن غول
ارتشاء و فساد
در دواير و
ارگانهاي
دولتي،
-
حمايت
از سكتور
صنايع ملي،
-
قانونمند
كردن تجارت
خارجي و
جلوگيري از
واردات
مال التجاره كاملاً
مصرفي و غير
ضروري و اشياي
لوكس،
-
مبارزه
عليه منكرات و
هجوم فرهنگي
بيگانگان مخالف
اسلام،
-
تامين
وحدت ملي
اقوام و قبايل
افغانستان،
و خيلي از
برنامه هاو
پروژه هاي
ناتمام ديگر كه
ا ميدواريم
دولت و مقامات
مسئول در سال
1385، گامهاي
اساسي تري را
در جهت تطبيق
و عملي كردذن
اين برنامه ها
بردارند و سال
85 را به سال صلح
و امنيت و
اجراي قانون
در افغانستان
تبديل نمايند.
انشاء الله